تعویض مفصل هیپ یا لگن چیست و برای چه کسانی مناسب است؟

تعویض مفصل هیپ یا آرتروپلاستی هیپ، یک روش جراحی است که در آن مفصل هیپ تحت عمل جراحی قرار می‌گیرد و با مفصل مصنوعی جایگزین می‌شود. این روش معمولاً برای درمان مشکلات جدی مفصل هیپ مانند التهاب مفصل (آرتریت)، سایش و خرابی مفصل (آرتروز) و آسیب ناشی از ضربه یا صدمه قوی به مفصل هیپ استفاده می‌شود.

جراحی تعویض مفصل هیپ شامل حذف بخشی از استخوان هیپ آسیب دیده و جایگزینی آن با مفصل مصنوعی است. مفصل مصنوعی هیپ معمولاً با استفاده از موادی مانند فلز، پلاستیک یا سرامیک ساخته می‌شود که به شکل استخوان هیپ اصلی شما نزدیک‌ترین است.

عمل جراحی تعویض مفصل هیپ به صورت یک جراحی است و نیازمند بستری در بیمارستان و فرآیند بازسازی پس از جراحی است. اما بعد از عمل، بسیاری از افراد بهبود قابل ملاحظه‌ای در درد و عملکرد مفصل هیپ خود را تجربه می‌کنند و قادر به انجام فعالیت‌های روزمره خود می‌شوند.

برای تعیین اینکه آیا تعویض مفصل هیپ برای شما مناسب است یا خیر، بهتر است با پزشک متخصص جراحی مفصل هیپ مشورت کنید. آنها می‌توانند وضعیت شما را بررسی کرده و توصیه‌های لازم را در این زمینه به شما بدهند.

همچنین در ادامه و این مطلب از سایت کلینیک ارتوپدی فراز، ما قصد داریم تا به صورت کامل در خصوص این جراحی و هرآنچه که مربوط به آن می شود صحبت کنیم؛ بنابراین توصیه می کنیم حتما تا انتها این مطلب همراه ما باشید.

در همین ابتدا بهتر است اعلام کنیم اگر احساس می‌کنید به هر دلیلی شرایط عمل جراحی لگن را ندارید توصیه می‌کنیم در ابتدا محتوای روش های جدید جایگزین تعویض مفصل لگن را مطالعه کنید تا شاید روش مناسب تری برای خود پیدا کردید.

تعویض مفصل هیپ برای چه کسانی مناسب است؟

تعویض مفصل هیپ ممکن است برای افرادی که مشکلات جدی در مفصل هیپ دارند و تحت شرایط زیر قرار می‌گیرند، مناسب باشد:

آرتروز شدید

افرادی که به علت آرتروز پیشرفته (سایش و خرابی مفصل) درد شدید، تورم و محدودیت شدید در حرکت در مفصل هیپ دارند، ممکن است نیاز به تعویض مفصل هیپ داشته باشند.

التهاب مفصل

اگر فرد مبتلا به التهاب مفصل هست و علائم این التهاب مانند درد، تورم، سفتی و محدودیت حرکت مستمر و تحت درمان های دیگر بهبود نیافته باشد، تعویض مفصل هیپ می‌تواند یک راه درمانی مطمئن و موثر باشد.

آسیب ناشی از ضربه یا صدمه

آسیب ناشی از ضربه یا صدمه قوی به مفصل هیپ ممکن است باعث خرابی جدی در مفصل شود. در این موارد، تعویض مفصل هیپ ممکن است بهبود بخشی مناسب باشد.

سایر مشکلات مفصلی

برخی از مشکلات مفصلی دیگر مانند آسیب ناشی از عفونت، در رفتگی مادرزادی لگن، تشکیل توده‌های خارج از عادی (تومور) و عوارض دیگر ممکن است نیازمند تعویض مفصل هیپ باشند.

حتماً قبل از اقدام به تعویض مفصل هیپ، بهتر است با پزشک متخصص جراحی مفصل هیپ مشورت کنید. آنها با بررسی وضعیت شما و توجه به عوامل مختلفی مانند سن، سلامت عمومی و سطح فعالیت، می‌توانند تشخیص دقیق و توصیه‌های لازم را برای شما ارائه کنند.

انواع مختلف جراحی تعویض مفصل لگن: کدام برای شما مناسب است؟

جراحی تعویض مفصل لگن به روش‌های مختلفی انجام می‌شود که هر کدام مزایا و کاربردهای خاص خود را دارند. انتخاب نوع جراحی به عواملی مانند شدت آسیب، سن بیمار، سطح فعالیت و تشخیص جراح بستگی دارد. به طور کلی، سه نوع اصلی برای این جراحی وجود دارد:

۱. تعویض کامل مفصل لگن (Total Hip Replacement)

این روش، رایج‌ترین نوع جراحی است. در این عمل، هر دو بخش مفصل لگن—یعنی سر استخوان ران (گوی) و حفره استابولوم (کاسه) در استخوان لگن—با پروتزهای مصنوعی جایگزین می‌شوند. این روش برای بیمارانی که دچار آرتروز شدید، آرتریت روماتوئید یا شکستگی‌های پیچیده هستند، ایده‌آل است و به طور کامل درد را از بین برده و دامنه حرکتی را بازمی‌گرداند.

۲. تعویض نیمه مفصل لگن (Hemiarthroplasty)

در این نوع جراحی، تنها سر استخوان ران که آسیب دیده یا شکسته است، با یک پروتز مصنوعی جایگزین می‌شود و حفره استابولوم دست‌نخورده باقی می‌ماند. این روش معمولاً برای افراد مسن که دچار شکستگی لگن شده‌اند اما غضروف مفصلی سالمی دارند، به کار می‌رود. بهبودی در این روش سریع‌تر است، اما ممکن است در آینده نیاز به جراحی تکمیلی وجود داشته باشد.

۳. بازسازی سطح مفصل لگن (Hip Resurfacing)

این روش جایگزین جدیدتری برای تعویض کامل مفصل است و بیشتر برای بیماران جوان و فعال مناسب است. در این تکنیک، به جای برداشتن کامل سر استخوان ران، سطح آن تراشیده شده و با یک کلاهک فلزی پوشانده می‌شود. همچنین یک پروتز فلزی نازک در حفره استابولوم قرار می‌گیرد. مزیت این روش، حفظ بیشتر استخوان طبیعی بیمار است که جراحی‌های آتی (در صورت نیاز) را ساده‌تر می‌کند.

رویکردهای جراحی تعویض مفصل لگن: روش قدامی در مقابل روش خلفی

یکی از تصمیمات مهمی که جراح برای عمل تعویض مفصل لگن می‌گیرد، انتخاب مسیر دسترسی به مفصل است. دو رویکرد اصلی برای این جراحی وجود دارد که هر یک مزایا و معایب خود را دارند:

رویکرد قدامی (Anterior Approach)

نحوه انجام: در این روش، جراح برشی در جلوی لگن ایجاد می‌کند و با کنار زدن عضلات، بدون نیاز به بریدن آن‌ها، به مفصل دسترسی پیدا می‌کند. این تکنیک به عنوان یک روش کم‌تهاجمی شناخته می‌شود.

• مزایا: به دلیل عدم برش عضلات اصلی، درد بعد از عمل کمتر است، ریکاوری سریع‌تر انجام می‌شود و خطر دررفتگی مفصل مصنوعی کاهش می‌یابد. بیماران معمولاً زودتر می‌توانند راه بروند و محدودیت‌های حرکتی کمتری دارند.
• معایب: این تکنیک از نظر فنی پیچیده‌تر است و نیاز به مهارت بالای جراح دارد. همچنین ممکن است برای همه بیماران، به‌خصوص افراد چاق یا عضلانی، مناسب نباشد.

رویکرد خلفی (Posterior Approach)

نحوه انجام: این روش سنتی‌تر و رایج‌تر است. جراح برشی در قسمت پشت و کنار باسن ایجاد کرده و برای دسترسی به مفصل، برخی از عضلات و تاندون‌ها را برش می‌دهد. این عضلات در پایان جراحی ترمیم می‌شوند.

• مزایا: این روش دید بهتری از مفصل را برای جراح فراهم می‌کند و انجام آن برای جراحان آشناتر است. همچنین امکان قرار دادن دقیق‌تر پروتز در موارد پیچیده وجود دارد.
• معایب: به دلیل برش عضلات، درد بعد از عمل ممکن است بیشتر باشد و دوره نقاهت کمی طولانی‌تر است. همچنین ریسک دررفتگی مفصل در هفته‌های اول پس از جراحی کمی بیشتر است و بیماران باید محدودیت‌های حرکتی خاصی را رعایت کنند (مانند خم نشدن بیش از ۹۰ درجه).

مراحل عمل جراحی تعویض مفصل هیپ

عمل جراحی تعویض مفصل هیپ چندین مرحله دارد. البته، هر مورد بستگی به شرایط و نیازهای خاص بیمار دارد، اما در کل مراحل عمومی عمل جراحی تعویض مفصل هیپ عبارتند از:

1. آماده‌سازی بیمار:

قبل از هر عمل جراحی، بیمار به صورت کامل مورد بررسی قرار می‌گیرد. که شامل ارزیابی سلامت عمومی، آزمایشات خون، امکان آماده‌سازی روانی و فیزیکی و مشورت با پزشک‌های تخصصی می‌شود.

2. بیماری مفصل هیپ:

در این مرحله، جراح مورد نظر منطقه مفصل هیپ را باز می‌کند تا به مفصل هیپ و استخوان‌های اطراف دسترسی داشته باشد.

3. حذف استخوان آسیب دیده:

بخشی از استخوان هیپ آسیب دیده و خراب را جراح به دقت برداشت می‌کند. که شامل حذف بخشی از سر استخوان ران و قسمت استخوان لگن است.

4. تعویض مفصل:

مفصل هیپ آسیب دیده با مفصل مصنوعی جایگزین می‌شود. مفصل مصنوعی در استخوان هیپ قرار می‌گیرد و به شکل و عملکرد استخوان طبیعی بیمار نزدیک است.

5. بستن جراحی:

پس از تعویض مفصل هیپ، جراح زخم را بسته و خاتمه می‌دهد. معمولاً پانسمان بر روی زخم انجام می‌شود تا از عفونت و خونریزی جلوگیری شود.

6. بازیابی و توانبخشی:

پس از عمل جراحی، بیمار به بخش توانبخشی منتقل می‌شود. فرآیند بازیابی می‌تواند شامل فیزیوتراپی و تمرینات تقویتی برای استحکام بخشیدن به عضلات و بازگرداندن قدرت و حرکت مفصل هیپ باشد.

هر فرد و هر عمل جراحی مراحل خاص خود را دارد، بنابراین مدت زمان بازگشت به عادت‌های روزمره و سطح فعالیت قبلی پس از عمل ممکن است متفاوت باشد. در هر صورت، پیروی از راهنمایی‌های پزشک تخصصی و فیزیوتراپیست مهم است تا بهبودی صحیح و کامل را تجربه کنید.

همچنین اگر کودک شما مشکلات لگنی دارد، توصیه می کنیم مقاله علت چرخش لگن در کودکان چیست و چگونه درمان میشود؟ را حتما مطالعه نمایید.

عوارض بعد از عمل جراحی لگن

عمل جراحی لگن یا تعویض مفصل هیپ ممکن است عوارض و مشکلاتی در دوران بعد از عمل داشته باشد. البته، هر فرد و هر عمل جراحی ممکن است با تجربه‌های متفاوتی روبرو شود. بعضی از عوارض معمول عمل جراحی لگن عبارتند از:

درد

درد پس از عمل جراحی لگن ممکن است به مدت چند هفته و حتی ماه‌ها ادامه داشته باشد. با مصرف داروهای تسکین درد و تلاش برای استراحت و توانبخشی، این درد کاهش خواهد یافت.

عفونت

عفونت در محل عمل جراحی ممکن است رخ دهد. اگر علائم عفونت مانند تورم، گرمی، قرمزی یا ترشح را مشاهده می کنید، باید به پزشک خود اطلاع دهید.

خونریزی

خونریزی در دوران بعد از عمل جراحی لگن ممکن است رخ دهد. اگر خونریزی شدید یا غیرطبیعی به نظر می‌رسد، باید به پزشک خود مراجعه کنید.

تشکیل لخته خون

در برخی موارد، تشکیل لخته خون در عروق عمقی (عمدتاً در پا) ممکن است رخ دهد. اگر علائمی مانند درد، تورم و تغییر رنگ پوست در پا داشته باشید، باید به پزشک خود مراجعه کنید.

محدودیت حرکت

در دوران بعد از عمل جراحی، ممکن است محدودیت در حرکت لگن و مفصل هیپ وجود داشته باشد. فیزیوتراپی و تمرینات توانبخشی می‌تواند بهبودی حرکتی را تسریع کند.

همچنین، مشکلات دیگری مانند آسیب عصبی، عدم تطابق مفصل مصنوعی، لغزش مفصل و ضایعات استخوانی نادر ممکن است رخ دهد. این موارد نادر هستند و اغلب به تجربه و مهارت جراح و پیگیری منظم بازیابی بیمار بستگی دارند.

برای کاهش عوارض بعد از عمل جراحی لگن، مهم است که دستورالعمل‌های پزشک خود را رعایت کنید و به شرایط بیماری و عمل جراحی خود توجه کنید. همچنین، در صورت بروز هرگونه مشکل سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.

شایان ذکر است اگر متوجه انحرف جانبی لگن خود شدید احتمالا توسط پروتز مکمل مشکلتان قابل درمان باشد اما در هر صورت باید پزشک شما این مورد را تشخیص داده باشد. صرفا برای داشتن اطلاعات توصیه می‌کنیم محتوا‌های لینک داده شده را مطالعه کنید.

آشنایی با انواع پروتزهای مفصل لگن: کدام جنس بهتر است؟

مفصل مصنوعی یا پروتز لگن از اجزای مختلفی تشکیل شده است که هر کدام می‌توانند از مواد متفاوتی ساخته شوند. انتخاب جنس پروتز بر اساس سن، سطح فعالیت بیمار و نظر جراح انجام می‌شود و بر طول عمر مفصل مصنوعی تأثیر مستقیم دارد. سطوح مفصلی که با یکدیگر در تماس هستند، می‌توانند ترکیبات زیر را داشته باشند:

۱. فلز روی پلی‌اتیلن (Metal-on-Polyethylene)

این ترکیب رایج‌ترین و قدیمی‌ترین نوع پروتز است. در این مدل، سر پروتز (گوی) از جنس فلز (معمولاً آلیاژ کبالت-کروم) و کاسه آن از جنس پلاستیک فشرده و بادوام (پلی‌اتیلن) است. این پروتزها بسیار قابل اعتماد هستند، اما به مرور زمان ممکن است ذرات پلی‌اتیلن ساییده شده و باعث شل شدن مفصل شوند. البته پلی‌اتیلن‌های جدیدتر (Cross-linked) مقاومت بسیار بالاتری در برابر سایش دارند.

۲. سرامیک روی پلی‌اتیلن (Ceramic-on-Polyethylene)

در این مدل، از یک سر سرامیکی به جای سر فلزی استفاده می‌شود. سرامیک ماده‌ای بسیار صاف و مقاوم در برابر خراش است که باعث کاهش سایش لایه پلی‌اتیلن و افزایش طول عمر مفصل می‌شود. این گزینه برای بیماران جوان و فعال بسیار مناسب است.

۳. سرامیک روی سرامیک (Ceramic-on-Ceramic)

در این نوع پروتز، هر دو سطح گوی و کاسه از جنس سرامیک هستند. این ترکیب کمترین میزان سایش را دارد و برای افراد بسیار جوان و فعال که انتظار طول عمر بالایی از مفصل خود دارند، بهترین گزینه است. با این حال، در موارد نادری احتمال شکستن سرامیک یا ایجاد صدای “جیرجیر” در مفصل وجود دارد.

۴. فلز روی فلز (Metal-on-Metal)

این نوع پروتز به دلیل نگرانی از آزاد شدن یون‌های فلزی در خون و عوارض ناشی از آن، امروزه کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

درد بعد از عمل تعویض مفصل لگن

درد بعد از عمل تعویض مفصل لگن بطور یکسان برای همه رخ نمی‌دهد و ممکن است تجربه‌های متفاوتی در این زمینه وجود داشته باشد. اما درد پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن یکی از عوارض معمول است.

علت اصلی درد پس از عمل تعویض مفصل لگن، تحریک و آسیب به بافت‌ها و عصب‌های محیطی می‌باشد که در حین جراحی دچار تغییرات و آسیب شده‌اند. همچنین، عضلات و بافت‌های اطراف مفصل لگن نیز به دلیل کشیده شدن و بازسازی پس از جراحی ممکن است درد و ناراحتی ایجاد کنند.

به طور کلی، درد پس از عمل تعویض مفصل لگن معمولاً در دوره اولیه پس از عمل (چند روز تا چند هفته) بیشتر است و به مرور زمان کاهش می‌یابد. اما در برخی از موارد، ممکن است درد تا چند ماه یا حتی بیشتر ادامه داشته باشد.

برای کاهش و مدیریت درد پس از عمل تعویض مفصل لگن، پزشک شما ممکن است به شما داروهای تسکین درد تجویز کند. همچنین، استفاده از روش‌های غیر دارویی مانند کمپرس یخ، استراحت مناسب، فیزیوتراپی و تمرینات توانبخشی می‌تواند به کاهش درد کمک کند.

مهم است که همواره با پزشک خود در ارتباط باشید و هرگونه ناراحتی یا درد غیرطبیعی را به او گزارش دهید. او می‌تواند شما را راهنمایی کند و در صورت لزوم تغییراتی در درمان شما ایجاد کند.

مدت استراحت بعد از عمل تعویض مفصل لگن

مدت زمان استراحت بعد از عمل تعویض مفصل لگن ممکن است بر اساس جنبه‌های مختلفی از جمله نوع عمل، روش جراحی و توصیه‌های پزشک شما متفاوت باشد. در اغلب موارد، استراحت و توانبخشی بعد از جراحی تعویض مفصل لگن به موارد زیر وابسته است:

1. نوع و روش عمل: نوع عمل (باز یا بسته) و روش جراحی تعویض مفصل لگن (سنتی یا کم‌تهاجمی) می‌تواند تاثیر زیادی بر مدت استراحت داشته باشد. روش‌های کم‌تهاجمی معمولاً نیاز به استراحت کمتری دارند و زمان بازگشت به فعالیت‌های روزمره نیز کوتاه‌تر است.

2. وضعیت جسمانی شما: وضعیت جسمانی و سطح فعالیت قبلی شما نیز تاثیرگذار است. در صورتی که وضعیت جسمانی قبل از عمل ضعیف بوده و فعالیت بدنی کمتری داشته‌اید، ممکن است زمان بیشتری برای توانبخشی و استراحت نیاز باشد.

3. توصیه‌های پزشک: پزشک شما یک برنامه توانبخشی و استراحت را بر اساس شرایط شما تعیین خواهد کرد. ایشان می تواند شما را راهنمایی کند که چه مدت و چگونه استراحت کنید، چه تمرینات و فیزیوتراپی انجام دهید و همچنین کیفیت و نوع فعالیت‌های خود را در دوره توانبخشی چگونه تنظیم کنید.

به طور کلی، مدت زمان استراحت بعد از عمل تعویض مفصل لگن معمولاً بین 6 تا 12 هفته است. اما این مدت زمان می‌تواند بسته به عوامل فوق و شرایط شخصی شما متغیر باشد. همواره به راهنمایی پزشک خود پایبند باشید و هر گونه سوالی درباره مدت استراحت و توانبخشی داشته باشید.

چگونه برای جراحی تعویض مفصل لگن آماده شویم؟

آمادگی برای جراحی تنها به روز عمل محدود نمی‌شود. انجام اقدامات صحیح قبل از جراحی می‌تواند به بهبودی سریع‌تر و کاهش عوارض کمک کند. این اقدامات شامل موارد زیر است:

۱. ارزیابی کامل پزشکی

• آزمایش‌ها: پزشک برای شما آزمایش خون و ادرار تجویز می‌کند تا از عدم وجود عفونت مطمئن شود. همچنین نوار قلب (ECG) و عکس رادیوگرافی از قفسه سینه برای بررسی وضعیت قلب و ریه‌ها ضروری است.
• مشاوره با متخصصان: در صورت داشتن بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت، فشار خون یا مشکلات قلبی، لازم است قبل از عمل با متخصص مربوطه مشورت کرده و بیماری خود را کنترل کنید.

۲. ترک سیگار و الکل

سیگار کشیدن روند بهبودی زخم را کند کرده و خطر عفونت را افزایش می‌دهد. توصیه می‌شود حداقل چند هفته قبل از عمل، مصرف سیگار و الکل را متوقف کنید.

۳. مدیریت داروها

لیستی از تمام داروهای مصرفی خود (شیمیایی و گیاهی) را به جراح ارائه دهید. مصرف برخی داروها مانند داروهای رقیق‌کننده خون (آسپرین، وارفارین) باید چند روز قبل از عمل تحت نظر پزشک قطع شود.

۴. آماده‌سازی محیط خانه

• وسایل اضافی و موانعی مانند فرش‌های کوچک را از مسیر رفت‌وآمد خود جمع کنید.
• یک صندلی محکم و بلند با دسته‌های کناری تهیه کنید.
• در حمام و دستشویی از دستگیره‌های کمکی و صندلی مخصوص استفاده کنید.
• وسایل پرکاربرد را در دسترس قرار دهید تا نیاز به خم شدن یا بالا رفتن از چهارپایه نداشته باشید.

۵. برنامه‌ریزی برای کمک

در هفته‌های اول پس از جراحی، برای انجام کارهای روزمره مانند خرید و پخت‌وپز به کمک نیاز خواهید داشت. از قبل با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود هماهنگ کنید.

راهنمای کامل بهبودی و توانبخشی پس از تعویض مفصل لگن

دوره نقاهت پس از جراحی نقشی حیاتی در موفقیت آن دارد. دنبال کردن دقیق دستورالعمل‌های پزشک و فیزیوتراپ به شما کمک می‌کند تا سریع‌تر به زندگی عادی بازگردید.

در بیمارستان (۱ تا ۳ روز اول)

• روز اول: چند ساعت پس از به هوش آمدن، تیم پزشکی به شما کمک می‌کند تا با استفاده از واکر بایستید و چند قدم راه بروید. این کار به جریان خون کمک کرده و از لخته شدن خون جلوگیری می‌کند.
• کنترل درد: درد شما با داروهای تزریقی یا خوراکی کنترل می‌شود.
• فیزیوتراپی: فیزیوتراپ تمرینات ساده‌ای را برای تقویت عضلات و افزایش دامنه حرکتی به شما آموزش می‌دهد.

در خانه (هفته‌های اول تا ششم)

• راه رفتن: به طور منظم و در فواصل کوتاه راه بروید. در ابتدا از واکر و سپس از عصا استفاده کنید. به تدریج مسافت و مدت زمان راه رفتن را افزایش دهید.
• مراقبت از زخم: محل زخم را خشک و تمیز نگه دارید. دستورالعمل پزشک را برای تعویض پانسمان و حمام کردن دنبال کنید. بخیه‌ها معمولاً پس از ۲ هفته کشیده می‌شوند.
• انجام تمرینات: تمرینات فیزیوتراپی تجویز شده را به طور منظم انجام دهید. این تمرینات برای بازیابی قدرت عضلات و انعطاف‌پذیری مفصل ضروری هستند.
• محدودیت‌ها: از خم شدن بیش از ۹۰ درجه، انداختن پاها روی هم و چرخاندن شدید پا به داخل یا خارج خودداری کنید.

بازگشت به فعالیت‌های عادی (۶ هفته تا ۶ ماه)

• رانندگی: معمولاً پس از ۴ تا ۶ هفته و با قطع مصرف داروهای مسکن مخدر، می‌توانید رانندگی را از سر بگیرید.
• فعالیت‌های ورزشی: با مشورت پزشک، می‌توانید فعالیت‌های سبکی مانند شنا و دوچرخه‌سواری ثابت را شروع کنید. از ورزش‌های پربرخورد مانند دویدن و فوتبال باید خودداری شود.
• بازگشت به کار: بسته به نوع شغل شما، بازگشت به کار می‌تواند بین ۶ هفته تا ۳ ماه طول بکشد.

سوالات متداول درباره جراحی تعویض مفصل لگن

در این بخش به برخی از رایج‌ترین سوالاتی که بیماران قبل و بعد از عمل تعویض مفصل هیپ می‌پرسند، پاسخ می‌دهیم.

۱. مفصل مصنوعی لگن چقدر عمر می‌کند؟

طول عمر پروتزهای امروزی بسیار بالا است. بیش از ۹۰٪ مفاصل مصنوعی پس از ۲۰ سال همچنان عملکرد خوبی دارند. البته این مدت زمان به عوامل مختلفی مانند سن بیمار، سطح فعالیت، وزن و کیفیت پروتز بستگی دارد. فعالیت‌های سنگین و پربرخورد می‌تواند عمر مفصل را کاهش دهد.

۲. آیا بعد از جراحی در فرودگاه، دستگاه‌های فلزیاب به صدا در می‌آیند؟

بله، به احتمال زیاد. پروتزهای لگن از آلیاژهای فلزی ساخته شده‌اند و باعث به صدا درآمدن آژیر دستگاه‌های امنیتی در فرودگاه‌ها می‌شوند. بهتر است همیشه کارت پزشکی مربوط به جراحی خود را به همراه داشته باشید تا در صورت نیاز به مامورین امنیتی نشان دهید.

۳. چه زمانی می‌توانم رانندگی کنم؟

به طور معمول، بیماران پس از ۴ تا ۶ هفته می‌توانند رانندگی را از سر بگیرند. شرط اصلی برای این کار، توانایی در کنترل کامل پا برای ترمز و گاز گرفتن و همچنین قطع مصرف داروهای مسکن مخدر است. حتماً قبل از شروع رانندگی با جراح خود مشورت کنید.

۴. بهترین حالت برای خوابیدن بعد از عمل چیست؟

در هفته‌های اول، بهترین حالت، خوابیدن به پشت (طاق‌باز) است. توصیه می‌شود یک بالش بین دو پای خود قرار دهید تا از روی هم افتادن پاها و چرخش مفصل لگن جلوگیری شود. خوابیدن به پهلوی عمل‌نشده نیز با گذاشتن بالش بین زانوها معمولاً پس از چند هفته مجاز است. از خوابیدن روی شکم یا به پهلوی سمت جراحی‌شده خودداری کنید.

۵. چه علائمی بعد از بازگشت به خانه خطرناک است و باید به پزشک اطلاع دهم؟

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب و لرز.
• افزایش قرمزی، تورم، یا ترشحات چرکی از محل زخم.
• درد شدید و ناگهانی در لگن که با استراحت و دارو بهبود نمی‌یابد.
• درد، تورم و حساسیت در ساق پا (که می‌تواند نشانه لخته شدن خون باشد).
• تنگی نفس ناگهانی یا درد در قفسه سینه.

۶. چه فعالیت‌های ورزشی برای همیشه ممنوع هستند؟

باید از ورزش‌های پربرخورد و با ریسک بالای افتادن که فشار زیادی به مفصل وارد می‌کنند، خودداری کنید. ورزش‌هایی مانند دویدن، فوتبال، بسکتبال، والیبال و هنرهای رزمی توصیه نمی‌شوند. در مقابل، فعالیت‌های کم‌فشاری مانند شنا، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و گلف برای شما بسیار مفید خواهند بود.